Reklamy samochodów charakteryzują się zwykle pewną sztampowością. Skierowane są raczej do małej, bardziej zamożnej grupy odbiorców. Ich podstawowym zadaniem jest oczywiście na tyle atrakcyjne zaprezentowanie reklamowego produktu, by stał się on zapamiętywalny i kojarzony przez jak największą część widzów. Aby osiągnąć taki efekt, wykorzystują w reklamach motoryzacyjnych najnowocześniejsze techniki filmowania, które dają wrażenie oglądania nakręconego z rozmachem filmu akcji. Ponadto w spotach tym często można usłyszeć chwytliwą muzykę, a piosenki tak wykorzystane nierzadko stają się przebojami. Coraz częściej do reklamowania samochodów angażowane są osoby publiczne, czy gwiazdy znane z mediów. Jedną z ostatnich takich kampanii jest ta z udziałem popularnej aktorki Joanny Brodzik. Zdarza się, że zbytnia inwencja twórców reklam samochodów kończy się krytyką widzów oraz środowiska. Taka sytuacja miała miejsce przy okazji emisji spotu upamiętniającego rocznicę powstania firmy Fiat. Wykorzystano w nim obrazy historycznych wydarzeń, takich jak pielgrzymki papieża Jana Pawła II do Polski, czy podpisanie porozumień sierpniowych przez Lecha Wałęsę. Mimo że twórcy filmiku argumentowali, że nie jest on reklamą, a jedynie pewnym medialnym manifestem, pozostawił on pewien niesmak.

Reklamy sieci telefonii komórkowej dają chyba największe pole do popisu dla copywriterów. To właśnie one wnoszą w zwykłe życie najwięcej kultowych tekstów i aluzji. Często też kampanie reklamowe poprzedzane są tak zwanymi teaserami, czyli zwiastunami, gdy w mediach i na ulicach pojawiają się fragmenty reklam oraz bilbordy, ale bez wyjaśnienia, jaki produkt reklamują. Mają one za zadanie wyrobienie w odbiorcy skojarzenie z daną marką i zapamiętanie, jeszcze przed jej pojawieniem się na rynku. Pierwszą z głośnych kampanii sieci telefonii komórkowej było przedsięwzięcie związane z Heyah – marką należącą do sieci Era. Już kilka tygodni przed premierą na ulicach największych polskich miast pojawił się symbol Heyah, czyli czerwona „łapa”, a potem jej reklamy telewizyjne zawojowały nieco zastany rynek. Pojawienie się w nich takich dopracowanych i błyskotliwych bohaterów, jak Johny Jedenaście Palców, czy Czerwony Kapturek, sprawiło, że Heyah wypracowało sobie silną pozycję wśród swych konkurentów, a także zainteresowanie wśród odbiorców. Inną wartą wzmianki kampanią reklamową jest ta, która prowadzi sieć Simplus. Zatrudniła ona do swych spotów kabaret Mumio, słynący z prezentowania absurdalnego humoru. Pojawiające się w reklamach neologizmy na stałe weszły do języka potocznego, zwłaszcza w środowiskach młodzieżowych.

Firmy specjalizujące się w usługach bankowych muszą bardzo zabiegać o swych klientów. Kuszą przede wszystkim korzystnym oprocentowaniem lokat bankowych oraz niskimi kosztami wzięcia kredytu. Zwłaszcza ta ostatnia funkcja banków jest ostatnimi, dość trudnymi finansowo dla przeciętnego Kowalskiego, czasami szczególnie popularna. Banki kuszą reklamowo różnymi sposobami: błyskotliwymi hasłami, udziałem znanych osobistości, czy mniej subtelnie, czyli ukazaniem szczęśliwego, pozbawionego zmartwień życia po wzięciu kredytu. Jedną z pierwszych głośniejszych bankowych reklam była kampania z udziałem cenionego aktora, Marka Kondrata. Wzbudziła ona spore kontrowersje, i wywołała pytanie, czy tak zdolnemu i kojarzonemu z ambitniejszych ról artyście wypada występować w reklamie. Okazało się chyba, że tak, bowiem przykład z niego wzięli równie znakomici koledzy po fachu, czyli Jerzy Stuhr ze swym synem Maciejem, oraz Artur Żmijewski. Występy w reklamach banków nie ominęły także przedstawicieli środowiska muzycznego. Zalety brania kredytów w jednym z nich zachwalają bowiem popularna jazzowa wokalistka Anna Maria Jopek, oraz będący aktualnie na topie pop rockowy zespół Feel. Twarzą banku został także Hubert Urbański, znany prezenter telewizji TVN.

Najczęściej reklamowanymi czasopismami są te skierowane do kobiecej części odbiorców, wśród tej części prasowego rynku panuje bowiem największa konkurencja. Jako że istnieją mniej lub bardziej „prestiżowe” pisma, skierowane do innego grona odbiorców, różnią się nieco ich reklamy. W obu rodzajach kampanii daje się jednak zauważyć tendencję do zatrudniania gwiazd w roli ambasadorek danego czasopisma. Jedną z pierwszych z nich została aktorka Joanna Brodzik, która swym patronatem objęła wprowadzenie na polski rynek czasopisma „Glamour”. Aktualnie w telewizyjnych reklamach obserwować możemy występy innych artystek. Wierną czytelniczką miesięcznika „Twój Styl” okazała się być Małgorzata Kożuchowska. Natomiast tygodniki „Naj” oraz „Tina” postawiły na nieco mniej popularne, głównie serialowe aktorki. Twarzą pierwszego z nich jest bowiem Joanna Kurowska, natomiast drugi reklamuje Magdalen Stużyńska. Mniej banalne, co nie znaczy że skomplikowane, są reklamy dzienników. „Gazeta Wyborcza” stawia na prostą informację dotyczącą najciekawszych dodatków i artykułów z danego numeru, natomiast „Dziennik” wszedł na rynek z dość prostymi i naturalnymi reklamami z udziałem osób publicznych. „Rzeczpospolita” natomiast wsławiła się spotem złożonym ze zdjęć z ważnych światowych wydarzeń, ilustrowanych poruszającą muzyką znaną z filmu „Requeim for a dream”.

Sposób realizacji reklam produktów należących do chemii gospodarczej (czyli specyfików do czyszczenia domu, proszku do prania, płynów do mycia naczyń, et cetera) od lat jest obiektem żartów, ale i irytacji, sporej części ich odbiorców. Ich twórcy bowiem bardzo rzadko wychodzą poza utartą konwencję robienia tego typu reklamy, tworząc niekiedy do bólu przewidywalne i zupełnie nie odnajdujące odniesień w rzeczywistości reklamowe potworki. We wszystkich bowiem zastosowany jest od lat znany schemat: brudne naczynia, ubrania, meble czy podłogi jak za działaniem czarodziejskiej różdżki zaczynają lśnić czystością, gdy uśmiechnięta pani domu (lub nieporadny pan domu, zostawiony samotnie na pastwę losu i groźnych zarazków) użyje przeciwko nim cudownego specyfiku. Czasem w reklamach tej części produktów pojawiają się jakieś urozmaicenia. Tak jak w innych kampaniach, także tutaj angażuje się osoby znane z mediów. W jednej z reklam proszku do prania wystąpił kucharz Robert Makłowicz, w kolejnych prezenter Zygmunt Hajzer. Do reklamowania proszku została nawet zaangażowana matka słynnej tenisistki, Agnieszki Radwańskiej, wraz z córką, oraz aktor Wiktor Zborowski. Wśród spotów zachwalających płyny do mycia naczyń prym wiodą aktorka Bożena Dykiel, oraz prezenter Ireneusz Bieleninik.

Rynek kosmetyków rozwija się niemal równie prężnie, jak ten spożywczy. Dlatego ważne jest właściwe reklamowanie swych produktów w dobie potężnej konkurencji. Większość kosmetyków skierowana jest do kobiet. Reklamy dezodorantów czy żeli do prysznic nie różnią się od siebie jakoś szczególnie. Przedstawiają bowiem użytkowniczki tych produktów, które pokazują, jak bardzo ważny, wyjątkowy i skuteczny jest prezentowany produkt. W przypadku reklam odżywek i szamponów do włosów widzimy zwykle sytuacje „przed” i „po” zastosowaniu kosmetyku, które różnią się diametralnie na korzyść tej drugiej. Nieco inną taktykę przyjęła firma Dove, wszczynając akcję nawołującą do odkrycia piękna w zwyczajnych, czasem dalekich od ideału narzucanego przez media, kobietach. Producenci męskich kosmetyków też w większości nie odbiegają od schematu „przystojny mężczyzna plus cudowny kosmetyk równa się jeszcze bardziej szczęśliwy mężczyzna, na dodatek z piękną kobietą u boku”. O krok dalej poszła kampania reklamowa dezodorantów AXE, która przedstawiała skrajne podporządkowanie się kobiety mężczyźnie, który użył wspomnianego specyfiku. Reklamy te wzbudziły wiele kontrowersji, zwłaszcza wśród środowisk feministycznych.

Najczęściej emitowanymi reklamami telewizyjnymi są zdecydowanie te zachęcające do zakupów spożywczych. Trudno bowiem wyobrazić sobie osobę, która nigdy nie kupiła nic do jedzenia. Jest wiele czynników, od których zależy, jak będzie wyglądać reklama danego rodzaju produktu. Najważniejszym z nich jest grupa docelowa, do której kieruje się spot. Jeśli wiadomo na przykład, że wysokokaloryczne batony kupują młodzi ludzie, to reklamy tych produktów będą się charakteryzować szybkim montażem, akcją i błyskotliwością. Podobnie jest w przypadku czipsów i innych przekąsek kojarzonych z imprezowaniem. Inaczej jest w przypadku bardziej „rodzinnych” artykułów takich jak wędliny czy jogurty. W takim przypadku twórcy reklam stawiają na dosłowne zachwalenie zalet produktu, zilustrowane najczęściej obrazem szczęśliwej rodziny przy stole, lub opinią „zwykłych” ludzi. Podobną strategię przyjmują przy reklamowaniu produktów spożywczych skierowanych dla dzieci, w reklamach których widzowie raczeni są nie tylko dziecięcymi opiniami wypowiedzianymi przez niesamowicie szczęśliwych milusińskich, ale też wesołą piosenką w tle. Mniej banalni są twórcy reklam piwa, które coraz częściej otrzymują miana spotów kultowych, a hasła z nich pochodzące robią karierę w życiu codziennym i na stałe wchodzą do języka potocznego.